شعرهای سپیدم بدل شده است

خستگی باران در واژه ای آزاد

از هوای دلم خبر شده است

می وزد باد می کند شادان

لبم را وقتی که بدل شده است

مطمئن باشین این قول شکلاتی رو عملی می کنم

از برای آسمان متر می کنم

و بزاز را سوار بر رنگین کمان

می نهم تا باران چشمانت

اندازه شود

چگونه لبانم بر سکوت دوخته شوند

که یارای گفتنم نباشد

مرا در چاله های پای چشمانت

گود کن

تا با اشک هر روز

خاک من شسته شود

ای که چشمانت را غبار غم  رسیده

بابا کردنت بوی خدا می داد

بر لبانت بهانه عرش دویده

چادر مشکی تحمل دل رنجیده ات نداشت

تن کبودت عاشقانه صدای خاک شنیده

تن پوسیده زمین را به لرزه افکند .......... و روح سبز سرزمین فدک با نام

سفینه: النجاح بوسه ای از وجود کبودت گرفت      

 و دنیا بی نور شد

بر کدامین حوض بی آب سایه انداخته کین چنین خورشید او را به سخره می گیرد     .

به پرنده ای فکر می کنم        که آشیانش سقف ندارد                                      و جوجه ای که هنوز سهم کرمش را نخورده روی درختی که کف دستش نوشته :  هر آن تیشه  ریشه وجودش را ذبح خواهد کرد... 

در میان گیسوانم گم شده برق امید و زمین خیس نقش میگیرد از وجودم

قطره هایی پر از حرف تابلویی پر از نم است در میان جای پاها

چه تهی ست دستان ابر کبود      و من خود ابری می شوم : غمگین ٬ مرطوب

 آسمان رویا سبز نخواهد بود   در انحنای خستگی دست ها 

و دیگر چشم ها خیره به آسمان خیس نمی شوند

نگار من           ای شعر

رازگونه ببار     بر دستانم

که سخت است

طاقت این همه فن    در خشکی علوم